logo jazzklub                                                                                                                                

 



HOME
DE CLUB
CONCERTAGENDA
HUISORKESTEN
FOTOVERSLAGEN
CONTACT
LINKS
SPONSORS



Tom Van Dyck kwam naar de Lokerse Jazzklub met zijn dreamteam, genaamd t-Unit4. Door omstandigheden vertoefden de aangekondigde pianist en bassist in het verre buitenland. Tom Van Dyck schakelde over naar plan B en trommelde twee ‘vervangers’ op. Een intensieve namiddagrepetitie volstond om een nieuw dreamteam klaar te stomen voor hun vuurdoop.
Van Dyck speelt met t-Unit4 toegankelijke akoestische jazz, maar dan deels met elektrische instrumenten. De composities zitten wel vol valkuilen en uitdagingen voor de musici. Het feit dat de vervangers, bassist Guus Bakker en toetsenist Bart Van Caenegem, de composities zo goed als vlekkeloos uitvoerden, zegt heel veel over hun muzikale talent.
Tom Van Dyck bezit op altsax een uniek geluid en was de perfecte frontman voor dit geweldig interactief kwartet. Bart Van Caenegem bespeelde de elektrische fender rhodes en wist op dit instrument klanken uit de zeventiger jaren te combineren met eigentijds pianospel. Op elektrische bas plukte Nederlander Guus Bakker niet de spectaculaire lijnen à la Pastorius, maar zijn spel was soepel, dragend en ontzettend efficiënt. Slagwerker Herman Pardon liet zijn drums bijna klinken als een melodie-instrument en droeg hiermee in niet geringe mate bij aan het groepsgeluid van t-Unit4.
Er werd verschroeiend van start gegaan met ‘Bud, Not Weiser’, een ode aan jazzpianist Bud Powell en niet aan een biermerk. Meteen liet altsaxofonist Tom Van Dyck horen waar hij voor staat: muziek waarin bop, cool en elementen uit de M-base elkaar de hand geven. Op het repertoire stonden veel eigen composities. ‘I Wanna Be Bob’ had niets te maken met chauffeurs die alcoholvrij huiswaarts keren, maar werd opgedragen aan zijn leermeester Bob Brookmeyer. ‘Lee’s Waltz’ refereerde dan weer naar Lee Konitz, wiens eigenzinnige benadering van jazz doorsijpelt in het spel van Van Dyck.
Als bisnummer werd de enige standard van de avond gespeeld: ‘You know I Care’, normaal een vehikel voor tenoristen à la Joe Henderson, klonk op alt bevreemdend mooi.
Tom Van Dyck maakte met dit optreden behoorlijk wat indruk op het talrijk opgekomen publiek
(foto's: © Cedric Craps).









Tom Van Duck & T-unit4

Tom Van Dyck

Tom Van Dyck & t-unit4



































Tom Van dyck