De groep Seraphic 4 schoot het nieuwe concertseizoen in de Lokerse Jazzklub op gang. De club zat voor dit concert afgeladen vol en tot onze grote tevredenheid zakte ook een schare jonge mensen naar de club af.

Van bij de aanvang van het optreden was duidelijk dat fluitist Jan Daelman een heel boeiende frontman is. Door met twee uptempo-nummers te starten liet hij horen dat de dwarsfluit meer mogelijkheden biedt dan enkel zeemzoete melodieën te spelen. Ook in de ballades ontweek hij de clichés die het instrument bij velen oproept. Zijn spel klonk soepel, gedreven en eigenzinnig.

Pianist Thijs Troch was bij momenten heel avontuurlijk. Door zijn soms tegendraadse pianolijnen en het benutten van de mogelijkheden om vrijere passages te spelen gaf hij de juiste input om mee het groepsgeluid te bepalen.

Seraphic 4 klonk in sommige nummers zoals John Coltrane het voordeed: bezwerend, melodieus, hypnotiserend en met een Oosters gevoel. In de Ben Sluijs-compositie ‘Mali’ zorgden bassist Sanne Bostyn en drummer Benjamin Elegheert voor de perfecte exotische onderstroom waarop deze compositie drijft. Het concert werd afgesloten met een dartele interpretatie van Brubecks ‘In your own sweet way’. De titel van deze compositie blijkt ook toepasbaar op Seraphic 4: eigenzinnig een eigen groepsgeluid zoeken, los van wat anderen verwachten. Uiteraard riep het publiek de groep terug voor een bisnummer.

Vier musici, nauwelijks twintig jaar oud, wisten het publiek een heel concert te boeien. Het leek alsof ze al jaren samenspelen, terwijl het eigenlijk om het eerste publieke optreden van het kwartet ging. En omdat jonge musici alleen maar kunnen groeien door veel te spelen, oogt de toekomst voor hen meer dan rooskleurig (foto's: © Cedric Craps).