Foster beschikt niet alleen over de juiste stembanden, maar weet ook bekende nummers in een verrassend arrangement te gieten. Zo begon ‘Moonlight in Vermont’ met een heel sterke intro met enkel haar stem en de bas van Philippe Aerts, die trouwens een hele avond op hoog niveau speelde en veel plezier beleefde aan zijn last-minute-call om bassist Eric Timmermans te vervangen.

Foster schreef zelf een tekst voor ‘Sandu’ van Clifford Brown. Qua concept deed dit nummer sterk denken aan Lambert, Hendricks and Ross, de meesters van de vocalese (het van tekst voorzien van een in se instrumentaal nummer).

Met ‘Our Love Is Here to Stay’ van Gershwin kreeg het publiek twee nummers voor de prijs van één aangeboden, want het klonk heel erg als ‘Maiden Voyage’ van Herbie Hancock en dat was ook de bedoeling. In ‘They Can’t Take That Away from Me’ klonken de invloeden van Oscar Peterson sterk door in het pianospel van Johan Clement.

Clare Foster bracht met ‘Take the A-Train’, dat overvloeide in ‘Night Train’ een ode Ella Fitzgerald. ‘Adams Apple’ van Wayne Shorter kreeg een erg funky uitvoering. In ‘Brigas nunca mas’ van Jobim liet ze zich verleiden tot vocale spielereien die alludeerden op de Braziliaanse oorsprong van dit nummer.