Geruggesteund
door
het
uitstekende
trio
van
Johan Clement, bracht de Britse zangeres
Clare Foster twee sets boordevol
standards.
Foster beschikt niet alleen over de
juiste stembanden, maar weet ook bekende nummers in een verrassend
arrangement te gieten. Zo begon ‘Moonlight in Vermont’ met een heel
sterke intro met enkel haar stem en de bas van Philippe Aerts, die trouwens een
hele avond op hoog niveau speelde en veel plezier beleefde aan zijn
last-minute-call om bassist Eric Timmermans te vervangen.
Foster schreef zelf een tekst voor ‘Sandu’ van Clifford Brown. Qua
concept deed dit nummer sterk denken aan Lambert, Hendricks and Ross,
de meesters van de vocalese (het van tekst voorzien van een in se
instrumentaal nummer).
Met ‘Our Love Is Here to Stay’ van Gershwin kreeg het publiek twee
nummers voor de prijs van één aangeboden, want het klonk
heel erg als ‘Maiden Voyage’ van Herbie Hancock en dat was ook de
bedoeling. In ‘They Can’t Take That Away from Me’ klonken de invloeden
van Oscar Peterson sterk door in het pianospel van Johan Clement.
Clare Foster bracht met ‘Take the A-Train’, dat overvloeide in ‘Night
Train’ een ode Ella Fitzgerald. ‘Adams Apple’ van Wayne Shorter kreeg
een erg funky uitvoering. In ‘Brigas nunca mas’ van Jobim liet ze zich
verleiden tot vocale spielereien die alludeerden op de Braziliaanse
oorsprong van dit nummer.
Drummer
Luc Vanden Bosch
toonde eens te meer dat hij de juiste man op de juiste plaats is in
dergelijke bezetting: rustig en discreet begeleidend waar het nodig is
en stevig drummend waar de mogelijkheid zich aandiende.
Met haar warme persoonlijkheid en haar groot muzikaal talent wist
Claire Foster het publiek meer dan te overtuigen. (foto's ©
Cedric Craps).