Zaterdag 21 januari stond het Chad McCullough-Bram Weijters Quartet op
het podium van de Lokerse Jazzklub. Voor die gelegenheid zat de club
afgeladen vol.
De groep bracht twee gevarieerde
sets. Vooral de nummers in de lagere tempi bleven nazinderen. In de
ballads werd heel veel zorg aan de melodie besteed en liet trompettist Chad McCullough een mooi fluwelen
geluid horen op trompet. Met de ogen toe zou men denken dat hij bugel
speelde.
Pianist
Bram Weijters begeleidde subtiel en
wist in een aantal nummers met zijn intro onmiddellijk de sfeer voor
het volledige nummer neer te zetten.
De ritmetandem bestond uit een stel jonge veteranen. Het talent van
bassist
Piet Verbist kenden we
al langer en de Amerikaanse drummer
John
Bishop toonde zich een zeer veelzijdig en compleet drummer.
Bepaalde nummers klonken heel lyrisch
en melodieus en deden dan ook denken aan het betere werk op ECM. Dat
sommige stukken elementen van folk, gospel of klassieke muziek in zich
droegen, zal hier niet vreemd aan zijn. Als het tempo een versnelling
hoger geschakeld werd, kwam de focus meer op de postbopjazz te liggen
en liet McCullough horen dat hij niet enkel een balladespeler is. In
die meer uptemponummers verbaasde hij met zijn technische bravoure.
De enige standard die gespeeld werd, was Blackbird van Paul McCartney,
voor de rest bestond de setlist uit eigen nummers van McCullough en
Weijters.
De musici werden door het
enthousiaste publiek tot tweemaal toe teruggeroepen. Dit zegt voldoende
over de impact die het Chad McCullough-Bram Weijters Quartet met zijn
muziek maakte (foto's: ©
Cedric Craps).
