‘Opgedoekt’ was een catchy nummer, waarin cellist Lode Vercampt zowel elementen uit de jazz als uit de klassieke muziek gebruikte. Gitarist Mathias Van de Wiele haalde zijn inspiratie uit de jazz, maar klonk soms als een rockgitarist. In het dartele ‘Opgelucht’ kreeg altist Ben Sluijs de gelegenheid om alle registers open te trekken en transformeerde Lode Vercampt de cello tot een instrument dat perfect in de blues thuishoort.

 ‘Das Kunst des intermuzikalisches Medium‘, een compositie van Vercampt, bood de cellist de kans om (met een vette knipoog) de Duitse romanticus in hem de vrije baan te geven. ‘Bouyarka’ dreef op een blues-boogie-riff waarop John Lee Hooker een patent had. In ‘D-Mi’ kreeg drummer Dimitri Simoen de gelegenheid om zijn kunnen te tonen. Het werd ons duidelijk waarom drumstel in het Duits als ‘Schlagzeug’ vertaald wordt. In andere nummers legde Simoen veel finesse in zijn spel. Ook liet hij regelmatig subtiele elementen horen uit de wereld van drumbands en fanfares. De roots van een Belgische drummer zijn nu eenmaal anders dan die van Amerikaanse collega’s. ‘Kriek Krak’ klonk, dixit Van de Wiele, als ‘Metallica meets Jimmy’. Ben Sluijs speelde in deze compositie weer heel sterk. Vooral op altsax heeft hij een eigen geluid dat perfect past bij de muziek van Brick.

Er werden reeds vele invloeden genoemd en voor diegenen die vreesden dat dit alles weinig met jazz te maken had, speelde Brick ook twee (eigenzinnige) standards: ‘Happy House’ van Ornette Coleman en ‘Crepuscule with Nellie’ van Thelonious Monk.

Dat de Belgische jazzmusici een hoog niveau halen, is algemeen bekend. Brick Quartet kleurt daarenboven nog eens speels buiten de lijntjes, bij wijze van spreken in de traditie van de Belgische surrealisten. (foto's: © Cedric Craps).