De komst van het Bart Defoort Quartet naar de Lokerse Jazzklub bleek een voltreffer te zijn. Niet alleen daagde er een zeer divers publiek op, wat de groep liet horen kon dat publiek meer dan overtuigen.

Er werd van start gegaan met een nummer van Charlie Parker en meteen kon pianist Ron van Rossum laten horen dat hij het bopidioom goed in de vingers heeft. Er werd nog verder teruggegaan in de geschiedenis met ‘I’m Confessing That I Love You’, waarbij de pianist speels ondersteunde en Defoort met zijn moderne solo het nummer zeer hedendaags liet klinken.

Bart Defoort speelde uitsluitend tenorsax en zoals het een meester past, won zijn spel gedurende het concert aan impact. Bij het eerste nummer gaf hij de indruk een ‘gewoon goede saxofonist’ te zijn, maar gedurende het concert kwam de rijkdom van zijn spel en de volheid van zijn toon aan het licht. In een ballad als ‘Darn That Dream’ klonk hij langoureus en zeer fijn, in de meer uptempo-nummers ging hij te keer dat het een lieve lust was. Maar welk tempo of ritme er ook gespeeld werd, Defoort klonk steeds fijnzinnig en intens. Doordat hij zijn sax niet versterkte, was de impact van de ‘Defoort-sound’ nog groter.