Rick Hollander Quartet feat. Brian Levy

Bezetting:  Dr. Brian Levy (tenorsax), Paul Brändle (gitaar), Will Woodard (bas) en Rick Hollander (drums)
Wanneer: zaterdag 13 februari 2016 (21u)


Foto's: © Cedric Craps

Klik her voor de fotoreportage van Cees van de Ven

Onderweg tijdens een uitgebreide tournee, tussen Hamburg en Brussel in, hield het nieuwe kwartet van Rick Hollander halt in Lokeren voor een avondje onbekommerde moderne akoestische jazz. Respect voor de grote traditie van de jaren 60? Zeker, maar Brian Levy en Paul Brändle smokkelden ook een aantal elementen in de muziek die in die jaren nog niet in zwang waren.

De groep koos er verstandig voor om volledig akoestisch te spelen en startte met een eigen compositie in een traag tempo, gevolgd door een uptempo nummer waarin tenorsaxofonist Brian Levy verschroeiend tekeer ging. Meteen wisten we waarom ‘featuring Brian Levy’ expliciet in de groepsnaam vermeld stond. Bij deze saxofonist vielen invloeden te horen van Coltrane uit zijn Atlantic periode, met echo’s van Dexter Gordon en Joe Henderson maar ook viel iets te merken van de sluimerende energie van moderne saxofonisten als Mark Turner en Chris Cheek. Die energie is zoals de onlangs ontdekte zwaartekrachtsgolven: alom en overal aanwezig maar moeilijk aanwijsbaar en in kaart te brengen.

‘You Lie To Me’, een originele compositie, bracht Art Blakey naar de 21ste eeuw. Rick Hollander, met zijn typische geluid op cimbalen, is op zijn best als hij zijn respect voor de grote drummers kan tonen. In dit nummer speelde Will Woodard ook een heel warme bassolo. Deze rasechte New Yorker speelt in zijn thuisbasis zoveel schnabbels dat hij nauwelijks tijd heeft om naar Europa te komen. Het was ondertussen al meer dan 20 jaar geleden dat hij nog eens optrad aan deze zijde van de oceaan.

Drie standards stonden op de setlist, twee ervan ballads (‘Smoke Gets In Your Eyes’ en ‘Indian Summer’) waarvan de tekst vooraf gedeclameerd werd door Rik Hollander, die daarmee een traditie verder zette van artiesten als Lester Young en Dexter Gordon. Dit doet de luisteraar ook beseffen dat de tekst van een nummer mee bepaalt hoe het gespeeld kan worden. Een zwart wit foto van een in sigarettenrook gehulde jazzmuzikant kon je er zo bij fantaseren.

De jonge Duitse gitarist Paul Brändle klonk modern op zijn jazzgitaar met brede klankkast. Hij kende duidelijk zijn geschiedenis maar actualiseerde deze naar een hedendaags idioom zoals gitaristen als Julian Lage of Kurt Rosenwinkel dit doen.

De groep besloot het concert met ‘What A Time It Was’, een nummer met een prettig gestoord tempo uit een Rick Hollander cd van 20 jaar terug. Ook toen speelde Will Woodard mee… De bassist begon verrassend het bisnummer met een monumentale a capella solo, waarna de rest van de groep inviel. Enkel drummende bandleiders kunnen zo’n gebaar stellen naar de bassist als het kloppende hart van een groep. Rick Hollander Quartet feat. Brian Levy bracht midstream postbop van niveau wat de toeschouwers best apprecieerden. Enkel jammer dat de club maar voor de helft gevuld was. De afwezigen hadden uiteraard ongelijk.